Son birkaç
yıldır demokrasi, eşitlik, adalet talepleriyle sokağa dökülen, Arap baharına
adını veren halkların talep ve amaçlarının homojen olmadığını biliyoruz.
Siyasal İslam’ın temel karakterini verdiği bu baharın etrafında pozisyon
alan değişik etnik ,sosyal , politik grupların varlığı da demokratik taleplerin
meşruiyetini ortaya koyması açısından önemli. Bu konuda daha önce binlerce değerlendirme
yapılmıştır. Yeni bir değerlendirmeden ziyade evrensel bazı prensipleri
belirtmekte fayda var. Diktatör rejimlerin varlığı başlı başına bir tür
şiddettir. Bu rejimlere yönelik her türlü politik, sosyal, kültürel, ulusal,
etnik eylem ve taleplerin devrimci-demokratik niteliği rejimin kendi
karakteri içinde meşruiyet kazanır. Tıpkı işçilerin, diğer yoksulların sendika,
daha fazla ücret taleplerinin sermayenin var olma biçiminden dolayı haklılığı
gibi… Ya da kadınların tarihsel ve toplumsal konumlarından ötürü haklı eşitlik,
özgürlük istekleri… Demokratik seçimler bunların başında gelir. Egemenlerin
siyasi ve askeri karakterinden onların daima bu tip demokratik devrimci
talepleri bastıracağını biliyoruz. Dünya demokrasi deneyimlerinden özellikle
katalonya deneyimi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
katalonya deneyimi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
self determinasyon,öz yönetim
20. Yüzyılda uluslararası hukukun en önemli kavramlarından birisi haline gelen selfdeterminasyon, dünya toplumunda yeni bir yapılanma ve tanımlama süreci başlatmıştır. Kavram, günümüz dünyasının siyasi haritasının belirlenişi ve bundan sonra geçirmesi muhtemel değişikliklere ilişkin olarak sıkça söz konusu olmaktadır. Önceleri siyasi bir ilke olduğu düşünülen
self-determinasyon kavramı hem BM 1966 İkiz Sözleşmeleri, hem BM Genel Kurul Kararları
hem de uluslararası hukukun diğer aktörlerinin kararlarıyla hukuki bir hak haline dönüşmüştür. İlk
ifade edilmeye başlandığı dönemlerde sadece sömürge yönetimi altındaki halklara tanınması öngörülürken Yüzyılın sonlarında Sovyetler Birliğindeki federe cumhuriyetlerin de selfdeterminasyon hakkından yararlanarak ayrıldıkları görülmüştür
öz yönetimin gerekçesi
Self-determinasyon fikrinin gelişmesine 20. yüzyılda bir taraftan Sovyetler Birliği’nin kurucusu olan Vlademir I. Lenin, diğer taraftan Birleşik Devletlerin
Birinci Dünya Savaşı sırasında başkanı olan Woodrow Wilson katkıda bulunmuştur. Lenin eserlerinde “ulusların Self-determinasyon hakkı” kavramınıortaya koymuş, bir ülkenin veya yerin ilhakının “bir ulusun Self-determinasyon hakkının ihlali” olacağını belirtmiştir. Bunun yanında Lenin, self determinasyonun ayrılmayı da kapsamakta olduğunu belirtmiştir. Hatta ilkenin
uygulanma yöntemlerinden birincisi bu yoldu.Wilson ise arasında “Selfdeterminasyon” kelimesi tam olarak geçmese de altı tanesi Self-determinasyon ile ilgili 14 ilke ilan etmiştir. Konuşmalarında savaştan yenik çıkan milletlerin, küçük milletlerin ve sömürge altındaki halkların da kaderini tayin hakkı olduğunu ifade ederek, bundan böyle uluslararası sistemin güç dengesine değil,
etnik kaderini tayin ilkesine dayandırılması gerektiğini vurgulamıştır.
Reel Politik
Osmanlı Leaks
Pages
öz yönetimin tarihi
Kavramın ilk kullanımı 1581 yılında Hollanda’nın İspanyol krallarının kendilerine karşı zulüm yaptıkları
gerekçesiyle İspanya’dan bağımsızlığını ilan etmesiyle olmuşsa da 18. yüzyılın ikinci yarısına yani 1776 tarihli Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi ve 1789 tarihli Fransız İnsan ve Vatandaşlık Hakları Beyannamesine kadar bir gelişme gösterememiştir. 1776 tarihli Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi ile Amerikan halkı dış bir yönetim, yani İngiltere tarafından idare edilmeye razı olmayacağını bildirmişlerdir. Bunun sonucu olarak ulusal self-determinasyon talebiyle ortaya çıkan ilk sömürge halkı olmuşlardır.
