Social Icons

.

Pages

18 Temmuz 2011

ROMANTİK SOL AÇIKLARA ŞİDDETİN ESTETİĞİ

Eutimio, Che’nin 26 Haziran Birlikleriyle bağlantısını sağlayan bir köylü milisti. Bir parça arazisi vardı Sierra Mestra Dağları’nın eteğinde. Bir gün önce Che’nin bulunduğu alanda şehirden gelen kuryeler karşılanıyordu. Şehir hareketinin önemli kişilikleri tarafından  Küba Sosyalist Halk Partisi ile 26 Temmuz Hareketi’nin birleşmesi için son hazırlıklar yapılıyor, tartışmalar yürütülüyordu. Şehirden Küba Devrimi’nin önemli kadın militanlarından Vilma Aspin, Haydee Santa Maria ve hep Che’nin yoldaşı kalan Celia Shançez ile son bir görüşme yapılmıştı. Yine bu gece Armando Hart, Faustino Perez ile Frank Pais ile de devrimci süreç planlanıyordu. Amerikalı gazeteci H. Matews de gelmiş kısa görüşmeler yapmış ve birkaç fotoğraf çekmişti. Çektiği fotoğraflar daha sonra Batista generallerinden birinin diline düşmüş, Küba’da alay konusu olmuştu. Tüm bu görüşmelerden sonra Che’nin emriyle Eutimio, bir grup gerillanın kuşatmasıyla yakalanarak birliğe getirilir. Hemen ayak üstü kısa bir sorgulama yapılır. Eutimio Batista’nın adamlarına bazı bilgiler verdiğini itiraf eder. Batista askerlerinin kendisini karısı ve çocuklarıyla tehdit ettiğini de belirtir. Eutimio’nun son iki isteği oldu:
1. Çocuklarının ihtilalcilerin yardımıyla okutulması ve büyütülmesi,
2. Kurşuna dizilerek idam edilmesi.
Devrim onun son isteklerini karşıladı. Bir daha Eutimio adında bir milis olmayacaktı bu saflarda. Çocukları da er geç haberdar edilecekti bu eylemden…  Bir diğer “hain” Moran da Eutimio ile birlikte üç gün ortadan kaybolmuştu. Yalnız olduğu bir zamanda kendisini yaraladığı iddia edilmiştir, Moran her ne kadar itiraz etse de onu da devrim, oracıkta bir daha anılmayacak biçimde cezalandırdı.
    Bunları niye mi yazıyorum? Çünkü bu ülkede Che hem Türk soluna hem de soldan devşirme “sol açık”lara göre bir kahraman ama Kürt gerillalar yedi başlı devin en kötürüm, en haksız, en kaba saba unsurları. Şiddet karşıtı olmak sebepsiz değildir, Potomya manifestolarıyla da karşıt olunmaz. Şiddetin iyi olanı kötü olanı diye bir ayrıma da gitmiyorum, ama bildiğim şey kötülüğün evrensel bir alçaklık olduğu, insanlık tarihinin bu şiddeti haklı kılan, uygarlaşmanın sancısı sayan örnekleriyle dolu olduğu… Kurtlar bir koyun sürüsüne dalmışken kenarda durup izleyen eşek ya da köpek olamasanız, doğal haklılık dediğimiz şey burada devreye giriyor.
   Urugay’da diktatörlük günlerinde genç bir devrimcini kolu kopartılıyor bir gösteri esnasında. Aynı genç tutuklanıyor, hapiste her isteğine karşı hapishane müdürüne dilekçe yazması gerekiyordu. Bu imkansızdı. Çünkü kopan sağ koluydu ve o da bir başka mahkemede yargılanıyordu. Bu gençten ne yapmasını beklerdiniz? Kolunu koparanlara merhamet mi göstermeliydi, ilk fırsatta hapishane müdürünün aracına bomba koymasını mı? 1996 yılında Burdur Cezaevi’nde Veli Saçılık’ı siz mi affedeceksiniz, yoksa onun mu devleti affetmesini bekliyorsunuz.
   Şimdi bir kez daha soralım Arjantinli Ernesto’yu mu kahraman ilan edeceksiniz yoksa “Kürt Cheleri” mi?
    

12 Temmuz 2011

SOSYALİZMİN TÜRK(CHE)Sİ: DEVLET SOSYALİZMİ

“Çarlık Rusya'sının çok sayıdaki Rus-olmayan milliyetleri her turla haktan tamamen yoksundu ve durmadan akla gelebilecek her türlü hakaret ve aşağılanmalara maruz bırakılıyorlardı. Çarlık Hükümeti, Rus nüfusa, milli bölgelerin yerli halklarını aşağı bir  ırk olarak görmeyi öğretmeye çalışıyor, bu halklara resmen  inorodtsi  (yabancı kökenliler) adını veriyor, onlara karşı nefreti ve aşağılamayı kışkırtıyordu. Çarlık hükümeti kasten ulusal düşmanlığı körüklüyor, bir halkı diğerinin üstüne saldırtıyor, Yahudi pogromları, Kafkasya'da Tatar-Ermeni katliamları tezgâhlıyordu. Milli bölgelerde hükümet dairelerinin tümü ya da neredeyse ümü, Rus memurlarla doldurulmuştu. Resmi makamlar ve mahkeme önünde bütün işler Rus dilinde yürütülüyordu. Ulusal dillerde gazete ve kitap yayınlamak, okullarda anadilde eğitim yapmak yasaktı.” Bu paragraf Sovyetler Birliği Komünist Partisi Tarihi adlı kitabın ilk bölümlerinden alınmıştır. Üstelik kitap, Stalin tarafından 1938 yılında kaleme alınmasına rağmen Büyük Rusya’nın egemenliğindeki diğer ulusların sorunlarına sosyalistlerin bakış açısını ortaya koymada önemli bir giriştir.
      Türkiye’de öteden beri Kürt sorununa yönelik birkaç bakış açısı vardır. Beni, dolaysıyla bu yazının okurlarını ilgilendiren Türkiyeli sosyalistlerin yaklaşımları… Devlet ve onun türevi olan kaba, inkârcı yaklaşımlara değinmeyeceğim. Ama devlet bakış açısının Türk olan sosyalistleri etkileme biçimleri üzerinde durmalıyız.  Bu konuda günümüzde iki tip sapma göze çarpmaktadır: Bunlardan birincisi kuşkusuz solun klasik “halkların kardeşliği” argümanı, diğeri iktidar-sermaye odaklı liberal sapmalar. “Hakların kardeşliği” argümanına sahip olan sol, her alanda olduğu gibi  Kürtlerin ulusal sorunlarının çözümünde devletin hastalık düzeyinde kendilerine içselleştirdiği Kemalist olguların devrimci sanılmasından olsa gerek “çağdaş, laik, sosyal hukuk devleti”  normlarıyla, Türkiye’nin asıl proleterleri olan Kürtlerin demokratik hak taleplerine egemenlik hakkıyla bakmıştır. Solun bu hastalıklı düşünme ve yayma biçimi özelde özelleştirme politikalarına, genelde neo-liberal AKP iktidarına karşı Kemalizmin kutsal devletçiliği ve kamuculuğu devrimci muhalefet olarak sunulmasında da nükseder. Sağlık özelleştirildikçe alternatif sağlık programlarını tartışmak yerine devlete yaslanan eski devlet hastaları ve devlet memurunun avantajlarını savunma gibi… Devlet işletmeleri özelleştirilirken bu özelleştirmelere karşı devrimci ekonomiyi örgütleyecek programları tartışma, örgütleme ve hayata geçirme yerine yumurtalı, salt hükümet karşıtı öğrenci muhalefetini “en sosyalist” direnme biçimi olarak lanse etmek elbette donanımlı sosyalist tavır değildir… Bu tip örnekler çoğaltılabilir. Komünal örgütler, komünal merkezler, tarım ve küçük şehir komünleri sadece öğrenci evlerinin ortaklaşması olarak mı anlaşılıyor ne! Bu ulusalcı etkilerin biçimlendirdiği sapma genelde Kürt sorununu tartışmaya açtığınızda Kürtlerin geçmiş direnmelerinde insanlığı, vicdanı, bir temel hak olarak var olmayı ikinci plana atar.  Bu sola göre Şeyh Sait ayaklanması gerici bir ayaklanmadır, şeriatçıdır; asıl dertleri bu da değil, çünkü bu konu ancak siyasi, sosyolojik ve dolayısıyla önderliksel alanı kapsayan bir tartışmadır. Bu solun asıl derdi, genç cumhuriyetin Türklük  ve laiklikle perçinleştirdiği bürokratik-faşist devletin katliamlarını ilerici, burjuva demokrat diye temize çıkarmadır. (Bakınız Dev Yol ve ÖDP geleneğinin burjuva demokratik devrim tespitlerine) Bunun için reel sosyalizmin günahlarına sarılmayı da ihmal etmezler. Kronştad ayaklanmasına karşı genç Sovyet devletinin terörü bunlar açısından haklı olmanın mantığıdır. Aynı cenah, Kronştad ayaklanmasını bastıranların NEP’i devreye soktuğunu ya bilmez ya da bildiği halde sansürler kendince. Sovyetçi devletçilik ve Stalin,  devlete ve partiye atfettiği önem yüzünden giderek reel sosyalizmin çöküşünü hazırlamıştır. Bunu biliyoruz. Hala Dersim odaklı gerillacılık yapan radikal MKP, TİKKO, DHKPC gibi illegal sol gruplar da bu hastalıklı anlayışın dışına çıkmış değiller. Kürt sorununu salt sınıfsal sorunlar etrafında tartışarak enternasyonalist olduklarını kanıtlamaya çalışırlar. Bu tip örgütler bana Sovyet devrim sürecindeki SR’leri (Devrimci Sosyalistler ve son dalga Narodnikleri hatırlatıyor.) Gerekirse uzun uzadıya bu sorunları açacağım, şimdilik bununla yetinelim.

   2.sapma dediğim sol-liberal yaklaşımlar ise günümüzde AKP eksenli çözümlerin yedeği olan liberallerin, Kürtlerin sosyalistlerle bütünleşme çabalarını engellemelerine  ne demeli? Murat Belge’nin başını çektiği entelektüel cephe ile AKP’ye yedeklenen DSİP bu grubun en bariz örnekleri. Tüm argümanları muhafazakar sağcılıkla ulusalcı sağcılık(solculuk) arasında bir yerde mevzilenen fırsatçıların davranış, duyuş ve düşünüş tarzı benzer. Ulusalcı, askeri bürokratizm karşıtlıklarını afili teorilerle donatmalarına kanmıyorum.  Bunların düşünce duvarlarıyla az oynadığımızda sol-teorik sıvaları dökülür, geriye kapitalist-liberal devlet biçiminin tuğlaları kalır. Martov’un 1917 devriminden sonra giderek çarlık-burjuvazi uzlaşmasındaki düşünce ve politikasını inan hakları, sivil toplumculuk, anti-militarizm diye allayıp pullayıp bize ya Trockici ya da sol-liberalizm diye yutturmaya çalışırlar. Kürt sorunu karşısında DSİP modeliyle takiye yapmak ya da Belge uyanıklığıyla edebiyat yapmak dışında bir dertleri yoktur. Zaten Kürt liberalleri, dindarları, solu ve enternasyonalist sol olan Türk emek damarının seçim birliğine karşı da onları, sürekli ülkeye hakim iktidar sağcılığının davranış ve düşünceleriyle sınamaya çalışırlar. Trockici düşüncenin yeryüzündeki en kötü temsilcisi sayılabilecek Doğan Tarkan ve ekibi, AKP’nin egemenlik alanlarını ulusalcı-bürokratik siyasetine karşı geliştirdiği göreceli ve biçimsel yasal değişikliklerinin yarattığı rahatlamayı hemen kendi zaferleriymiş gibi yansıtır. Buna da ulusalcı olmayan sol derler. Ulusalcı mı bilinmez ama Lenin’in deyimiyle  yarıcılar(ispolu) ya da kuyrukçular olduğu kesin. Belge’nin erken dönem Rus liberallerinin temelini oluşturduğu Menşevik“ ekonomistler” grubunun 1901-1921 yılları arasındaki afili teorilerini incelterek emek ve Kürt hareketlerine post-modern sosyalizm diye satmaya çalışmasını da ancak temelsiz, çapsız bir grup genç sivil ya da genç sağcı yutar.
   Belge demişken son günlerde dönen Sırrı Süreya Önder odaklı tartışmalara da bir “kabul edilemezlik” şerhini koymak isterim. Zira Belge’nin anti kapitalistliği, anti Kemalizmi, anti militarizmi eğer kıyaslanacaksa bu Önder değil, mutlaka İsmail Beşikçi olmalıdır. Mesela AB hukuku, AB ekonomisi ve Kürt sorunu konusu dahil anti militarizm ve anti kapitalizm konularında Belge sınıfta kalır. Öyle intikam faresi “Taraf”çıların iddia ettiği 1984 menşeili “ Aydınlar Dilekçesi”nin altında imzası olmak bugün için günü kurtarmıyor. O gün, Belge’nin bu duruşu solun namusunu kurtarmış saysak bile Beşikçi Hoca’nın Kürdistan tezleri, sömürge ötesi düşürülmüşlüğe dair Kürt sorununun tartışılmasına yaptığı katkıları, solun namusunu değil aynı zamanda solun Marxizmin enternasyonal ilkeleriyle olan bağını kurtarmıştır.
    Kısacası; Kürt, tarlasının etrafına biri elma diğeri armut iki meyve ağacı dikmiştir. Hasat toplama zamanı geldiğinde, bu ağaçların çevresine gittiğinde Kürt'ü taşla, mermiyle kovan devletin milislerine karşılık verip Kürt’e yardım etmesi gereken solun bu iki sapmacı grubu ağacın dalları arasında gizlenmiş, yedikleri meyvelerin kabuklarını ve çekirdeklerini aşağıya atan uyanık köylüleri aklıma getiriyor.
       
   Yoruldum çay ve sigara içeceğim, bir sonraki yazıda bu iki sapmanın daha somut düşüncelerini tartışmaya açacağım.

3 Temmuz 2011

TÜRK ŞOVENİZMİNİN KÜRT-ZAZA DERDİ

http://www.ntvmsnbc.com/id/25228787 Burak Cop’un bu linkteki yazısı daha fazla bilgiye daha fazla desteğe muhtaç. Girişte Dersim’de CHP bürosuna yapılan bir saldırıdan söz ediliyor. Evet, bu doğru… Lakin dağın görünmeyen yüzünde, seçim sürecinde  bölgede BLOK bileşenlerine karşı TSK-Emniyet-AKP-Korucu-CHP işbirliğiyle gerçekleştirilen daha kapsamlı saldırılar olduğu gerçeği. Blok’un seçim yenilgisinden sonra CHP bürolarına yapılan saldırı, bu “faşist saldırıları”larla bir hesaplaşma kanımca.  Dersim’den aldığım bilgilere göre Ferhat Tunç’un kendisi hem karakol komutanlarınca hedef gösterilip tehdit edilmiş hem de CHP’li bir grubun Mazgirt’te saldırısına uğramış. Burak cop, yazısında CHP bürosuna yönelik saldırının nedenlerini araştırmamıştır. Aynı yöntemi Taraf yazarları “Bölgede BDP vesayeti" şeklinde çarpıtır. İlginç olan şu ki Melih Altınok, Kurtuluş Tayiz’e göre de BDP “Hizbullah ve AKP’ye Tunceli’de CHP’ye saldırdığı gibi saldırıyormuş. Ciddiye bile alınmaz bu tip iddialar. Yalnız bu iki örnek Türk basınının liberal sağ ve liberal soldaki şovenizmini göstermek açısından önemli.
      Burak Cop’a asıl eleştiri, Nişanyan’dan aldığı Kürtçe ve Zazaca arasındaki mesafenin İtalyanca ve İspanyolcadan daha fazla olduğu konusunda yapılmalıdır. Kendim Türkçe öğretmeni, aynı zamanda Zazaca ve Kürtçe bilen biri olarak bu konuda net olduğumu söylemeliyim.
   Dil, kendi doğal yasalarına göre durmadan değişir, yenilenir, etkiler, etkilenir. Bir dildeki değişim, yenilenme ve ayrışma o dili ne başka bir dil yapar ne de o dili konuşan topluluğu farklı bir ulus yapar. Dil, kendi içindeki değişim ve yeniliklere karşı hoşgörülüdür, yapıcıdır. Nişanyan’ın ve dolayısıyla Burak Cop’un İtalyanca- İspanyolca mesafesini Kürtçe – Zazaca ile kıyaslamak haksızlıktır, temelsizdir. Kürtçe ve Zazaca konuşanlar, Türklerle Azeriler kadar anlaşabilir. Zaten dil bilimciler de İstanbul Türkçesi ile Azeri Türkçesi der. Lehçeler incelenirken aralarındaki benzerlikleri ve farklılıkları bulmak için birkaç yöntem önerilir:
İlk üç kişi zamir: Ej(Ez), tı (tu) eu (hu) parantez içindekiler Zazaca…
Yiyecek ve içecek adları: Av(av, auyk) çem(çem):nehir, ırmak; nan(nan, non) genim (genim):ekmek; cev(ceu, cev): arpa parantez içleri zazaca…
Semboller basamağı: Çocuk dilinin birçok yerde benzerliği : May, dayiq (may, dayiq): anne gibi onlarca terimle bu benzerlikler de bulunabilir. Bunun dışında jest-mimiklerde çıkan sesler, ruhbilimsel yöntem, iş kuramı yöntemi ve yansımaların birbirine benzerlikleri… Bu örneklerdeki amacım bir dilin varlığını kanıtlamaktan ziyade Burak Cop’un bu konuda bilgi eksikliği ve araştırmasız kalan yazarlığını ele almak.
    Sevan Nişanyan ile bizzat bu konuyu bir yazısı üzerine Şirince’de tatil yaptığım esnada tartıştım. Onun itirazı eylemlerin mastar eklerine yönelik daha çok. Zazacada mastar eki ” –ayni” ekidir. Kürtçede bu ekin olmadığı iddia edilmiştir Sevan tarafından. Kürtçede olup olmadığı konusunda eksiğim ama bu bir şey değiştirmez. Dillerde mastar ve çekim ekleri her daim değişmiştir.  Türkçenin 16 yüzyılındaki yapısına bakarsanız “-ubanu” diye bir zarf fiil eki bulursunuz. Bugünkü Türkçede –ip ekidir. “Gelip, gidip”teki –ip…
   Bu konuda Burak Cop, Sevan’ın gazına gelmiş, Sevan da M. Şerif Fırat’ın gazına gelmiştir.  M. Şerif Fırat kim mi? Doğu illerinin Kemalist devşirmelerinden, Alevi ve Sunni-Alevi çatışmasından yararlanıp bölgeyi asimile etmek isteyenlerin fikirtörü… Ciddiye bile alınmayacak tezleriyle birçok solcu ve sağcı kesimi etkilemiştir.
Burak Cop ve Sevan’a bu hatırlatmayı yapalım: Kürtçe ve onun Zazaca lehçesi Dersim’de konuşulur. Yani Dersim iki dili de neredeyse eşit oran kullanan yerlilerine sahiptir. İkisini de bilen kişi sayısı az değildir. Yani, Dersim Alevilerinin bir kısmı Zazaca lehçesini bir kısmı da Kürtçe (kurmanc) konuşur. Yine Diyarbakır ve Urfa’da da durum buna benzerdir.
   Burak Cop’un bilmesi belki de belirtmesi gereken diğer bir konu da akademiyası olmayan, Türk devleti tarafından gaspa uğramış bu dilin lehçeleri arasındaki farklılıkların ve mesafenin yüzyıllık baskıya rağmen abartılmayacağı konusudur. Baskıdan öte sosyolojik, siyasi be kültürel asimilasyon… Türkçe ile Osmanlıca arsındaki farklılıklar ve mesafe de incelenmeye değer. Bence Burak, bunu araştırsın. Bu asimilasyonun içinde bazı çelişkilerden yararlanarak Kürtleri örgütsüz ve siyasetsiz bırakmak da vardır.
Sonuç: Dersim ya da bir başka bölgede seçim sonuçları doğru analiz edilirse BDP/Blok ve diğerleri şeklinde bir yarış olmuştur. Diğerleri: Devlet ve onun örgüt, kurum ve yasal partileri… Dersim’de buna ek olarak CHP’yi aktif şekilde desteklemiş Maocu, diğer sol grupları eklemeli… CHP’ye eğilim Zazacılık ya da Alevicilikle açıklanacak bir olgu değildir.  Tümden Blok ve diğerleri şeklinde açıklanabilecek sebepler içerir. 

29 Haziran 2011

Hatip Dicle'ye Dünyadan Destek

Haziran 29, 2011   18:51

Dünyaca ünlü isimlerden Dicle'ye destek

DERVİŞ ÇİMEN-ANF
09:10 / 29 Haziran 2011
HABER MERKEZİ - “Hatip Dicle ile Dayanışma Komitesi” adına 24 Haziran günü başlatılan imza kampanyasına aralarında Prof. Noam Chomsky, Prof. Dr. Michael Gunter, yazar Margaret Owen ve Prof. Dr. Norman Peach’in de olduğu dünyaca tanınmış isimler destek verdi.

“Hatip Dicle ile Dayanışma Komitesi”nin Yüksek Seçim Kurulu (YSK) tarafından 20 Haziran günü milletvekilliği düşürülen Hatip Dicle için başlattığı kampanyaya destek büyüyor.

Brazilya’dan Hindistan’a, Norweç’den Güney Afrika’ya, İspanya’dan Irak’a, Romanya’dan İskoçya’ya kadar birçok imzacının Hatip Dicle ile dayanışma içerisinde olduklarını beyan etti. İmzacılar Türkiye’deki Kürt halkına ve onun temsilcilerine yönelik hukuksuzluğa sessiz kalmayacaklarını ifade ederken, Türkiye devletini Hatip Dicle ve diğer tutuklu Milletvekillerini Parlemento’da görevlerini yerine getirmesi için özgür bırakmaya çağırdı. İmzacılar, Kürt sorununun barışçıl yolla çözümünü istediler.

“Hatip Dicle ile Dayanışma Açıklaması” adı altında başlatılan imza metnindeki talepler şu şekilde sıralanıyor: “ Kürt sorununun çözümüne, halkın demokratik taleplerine cevap verebilmek için; toplumsal bir diyalogun BDP ve Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku ile geliştirilmesi, Türkiye’deki Kürt siyasetçilerine ve sol muhalefete karşı baskı ve tutuklamaların sonlandırılması, çift taraflı bir ateşkes yapılması, Türkiye Hükümetinin Kürt sorununda taraf olan Abdullah Öcalan ve PKK de dahil olmak üzere diğer tüm politik aktörler ile görüşülmesi gerektiğine inanıyoruz. Hatip Dicle ve Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku üyeleri Türkiye’nin demokratikleşmesinde ve Kürt sorununun barışçıl çözümünde önemli bir temsiliyettir. Dolayısıyla Hatip Dicle’nin Milletvekilliğinin iadesi Kürt Halkının demokratik talepleri ve Türkiye’nin demokratikleşmesine için, ülkenin istikrara kavuşmasına doğru atılacak önemli bir adım olduğunu düşünüyoruz.”

KAMPANYAYA KATILAN TANINMIŞ İSİMLER

Kampanyaya katılanlar arasında dünyaca tanınmış isimler var. Bunlardan bazıları şöyle: Amerika‘dan Prof. Noam Chomsky, Prof. Dr. Michael Gunter, İngiltere’den Prof Dr. Latif Waid, Almanya’dan Prof. Dr. Norman Peach, Prof. Dr. Rudolph Bauer, Prof. Dr. Georg Auernheimer, Norveç’ten Prof. Kariane Westrheim, Avrupa Parlementosundan milletvekili Sarah Ludford, Frieda Brepoels, Jürgen Klute, Gabriele Zimmer, İtalya’dan eski AP Başkan Yardımcısı Luisa Morgantini, Meksiko’dan Uluslararası PEN Başkan Yardımcısı Lucina Kathmann, Alman Parlemento üyeleri Jan van Aken, Harald Weinberg, Sabine Leidig, Heidrun Dittrich, Ingrid Remmers, Andej Hunko, Ulla Jelpke, Sevim Dagdelen, İsviçre’den İsviçre Amnesty International Türkiye Koordinatörü Maya Heuschmann, Güney Afrika’dan NADAL Başkanı Dr. Joey Moses, Danimarka’dan Kopenhagen eski Belediye Başkanı, İspanya’dan Gazetci Manuel Martorell Almanya’dan Gazeteci Edgar Auth, Hindistan’dan INSAF temsilcisi Wilfred Dcosta, İngiltere’den yazar Margaret Owen.

Hatip Dicle ile Dayanışma Komitesi’nin başlattığı imza kampanyasına destek sunanlardan bazıları görüşlerini şeyle dile getirdi:

Frieda Brepoels (Avrupa Parlementosu Yeşiller/EFA Üyesi, Flanders): 

“Türkiye farklı toplumlara sahip bir ülkedir, bu toplumlara haklarını tanımaladır. Avrupa Parlementosunun defalarca talebine karşılık, hala Kürt Sorununa bir çözüm ufukta görülmüyor. Ancak Kürt vatandaşlarının tüm haklarının tanıması ile Türkiye yapıcı bir demokrasi yolunda ilerleyebilir.”

Dr. Joey Moses (NADAL Başkanı, Western Cape, Güney Afrika): 

“Hatip Dicle’nin seçimlere adaylığının onaylanması ve demokratik yollarla seçilmesinin ardından, seçenlerine parlamentoda vekil olmasını engelleyen yaklaşım yanlış ve üzücüdür. Bu uluslararası hukuka olduğu gibi Türkiye anayasasına da aykırıdır. Sayın Hatip Dicle’yi seçen insanları temsil etme hakkı demokrasi ve anayasa tarafında verilmiştir, bu temsiliyetini sağlaması için derhal vekilliğinin iyadesi yapılmalıdır.”

Jan van Aken (Die Linke Partisinin Almanya Federal Parlamento üyesi): 

“Diyarbakır’da yaklaşık 80 bin insanın demokratik talepleri AKP Hükümeti tarfından da saygıyla karşılanmalıdır. Hala Türkiye’de Kürt halkının seçilmiş temsilcilerin tutuklu kalmasının ve kriminalize edilmesi kabul edilemez. Tüm dayanışmamızla Hatip Dicle’nin yanındayız.”

Maya Heuschmann (İsviçre Amnesty International Türkiye Koordinatörü):

"Türkiye’nin Kürt bölgelerinde yaşanan sorunlar aşılabilmesi ve barışçıl bir çözüm gelişmesi ancak demokratik yöntemlerle sağlanabilir. Halk tarafında seçilen siyasetçiler ise bunun için çabalayacaklar. Ama Türkiye devleti Milletvekili olan Hatip Dicle’den bu rolünü oynayabilmesi için Milletvekili hakkı elinden aldı. Bu karar antidemokratiktir ve İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 21.Maddesini ihlal ediyor.”

Prof. Kariane Westrheim (AB Türkiye Yurttaş Komisyonu EUTCC Başkanı): 

" AB Türkiye Yurttaş Komisyonu EUTCC, Türkiye’nin Yüksek Seçim Kurulu’na, Hatip Dicle’nin Parlemento seçimlerinde meşru yolla elde ettiği Milletvekililiğini düşürme kararını tekrardan düşünmesine çağırıyoruz. Bu sadece Hatip Dicle’ye değil aynı zamanda Kürt halkına karşı kötü bir zamanda alınmış keyfi bir karardır.”

Dr. Uwe Sauermann (Leipzig Televizyon Prodüksiyonu Genel Müdürü): 

“Çinli muhaliflerin, Alman basınında Türkiye’de sayısız Kürdün ve diğer muhaliflerin siyasi nedenlerden ötürü tutuklanmasının çok daha fazla ölçüde ilgi bulması çok ilginçtir.

Türkiye Avrupa Birliği’ne tam üyelik için hala yoğun çaba veriyor. Bu tek başına Hatip Dicle ‘Meselesi’ örnek alarak, Türkiye’nin iç siyasi ‘reformlar’ın ilerleyip ilerlemediğini ölçmek için bir neden olmalıdır.”

Jürg Meyer (Basler Zeitung gazetesinden emekli gazeteci, Sosyal Demokrat Parti’den Basel-Stadt Kanton Meclisi üyesi): 

“Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku tarafından desteklenen bağımsız Milletvekilinin YSK tarafından düşürülen Milletvekilliğinin iadesini talep edilmesini destekliyor ve dayanışma içerisinde olduğumu belirtiyorum. Tüm kültürlerin, dillerin ve toplulukların ortak yaşayabilmesi için seçim sonuçlarına adil seçim sonuçlarına adil yaklaşmak zorunludur. Bu barış için önemli bir koşuldur. Bundan dolayı Isviçre’de de toplumdaki çok kültürlülüğe saygı için mücadele ediyorum.”

Villo Sigurdsson (Kopenhagen eski Belediye Başkanı, Danimarka): 

"Gerçek bir demokraside en önemli ses, seçmenin sesidir. Seçim sonuçlarının bir kaç gün sonra ortadan kaldırıldığı bir sistem gerçek bir demokratik sistem olarak görülmez.

Hatip Dicle’nin ve başka politikacıların Milletvekilliğinin tanınmaması Türkiye’deki topluma huzur ve barışı sağlamak yerine Türk Hükümeti ateşe benzin döküyor."

Manuel Martorell (Gazeteci, İspanya): 

“Dünyada Kürt ve Türk halkının dostları, 2011 Parlemento seçimlerinin sonuçları yeni bir anayasa ve Kürt sorunun çözümü için iyi bir zemin oluşturduğunu düşünüyorlardı.

YSK’nın kararı ise barışa ve demokrasiye ulaşmanın ikmanlarını ortadan kaldırıyor. Eğer bir aday halk tarafından seçilmişse, seçenlerini temsil etme hakkını elde etmiştir ve kimse o hakkı ondan alma hakkına sahip değildir.”

Faizel Moosa (Güney Afrika'daki Apartheid rejimene karşı kurtuluş mücadelesinin gazilerini temsil eden Eylem Komitesi “Struggle Veterans Action Commitee of South Africa” Başkanı): 

“Hatip Dicle ile dayanışma çağrısına Ülkemde yani Güney Afrika’da daha önce baskı altında yaşayan ve tüm özgürlük sevdalısı insanlar adına imza atıyorum. Sevgili Mabida’mız (Nelson Mandela) söylediği gibi; “Sizin özgürlük savaşınız bizimdir de, tıpkı dünyadaki tüm ezilen insanlar için verilen özgürlük ve demokrasi mücadelesi gibi. Tüm kavgalar insanlık için.”

Edgar Auth (Gazeteci, eski Frankfurt Rundschau Ortadoğu Editörü, Frankfurt, Almanya): 

“Hatip Dicle adaylığı kabul edilmişti. Fakat seçimlerden sonra Milletvekililiği düşürüldü. Bu AKP’nin “soğuk” bir yol ile Anayasayı değiştirecek milletvekili sayısını sağlamak için düzeltmeler yapma girişimine benziyor. Hatip Dicle’nin Milletcvekiliğin düşürülmesi Türkiye’de acilen çözülmesi gereken Kürt Sorununu zorluyor. Kürtlerin seçim blokunu kazanımlarını hilelerle düşürmeye çalışmak yerine anayasa sorununda ve Kürt sorununda yapıcı çözümler geliştirmek gerekiyor.”

Jürgen Klute (Avrupa Parlamentosu Almanya Sol Parti Milletvekili, Brüksel): 

“Seçimlerde belgelenen ihlallere rağmen seçim sonuçlarını barışçıl ve demokratik bir sürece yol açması için, Kürt tarafı tek taraflı ateşkesi uzattığını açıklasa da, bu kararla Hükümet istikrarsızlıkta ısrarlı olduğu görülüyor.”

Almanya Federal Parlamentosu Sol Parti ve Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) üyesi Andej Hunko: 

“Seçim öncesi üç aylık gibi bir sürede 2000’den fazla BDP ve Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku’na yakın insan tutuklandı ve neredeyse her gün askeri operasyonlar düzenlendi. Seçimlerden sonra gözaltına alınan 70’ten fazla insan ve Hatip Dicle’nin vekilliğinin düşürülmesi gösteriyor ki, Hükümet olayların ve sürecin yatışması ve barışçıl bir sürecin gelişmesini görmek istemiyor.”

Almanya Parlamentosu Sol Parti Parlamenteri İngrid Remmers: 

“Hatip Dicle’nin vekilliğinin düşürülmesi halkın demokratik taleplerine bir saldırıdır. Somut olarak Türkiye’nin demokrasi ile arasında büyük uçurumlar olduğunu görülüyor. Avrupa, Başbakan Erdoğan’ın yaptığı sözde reformlar ile daha merkeziyetçi bir Başkanlık sistemini geliştirmeye çalıştığını görmeli. Bu da Türkiye’nin Avrupa’ya giden demokratikleşme yolunda zarar veriyor.”

Martin Dolzer (Sosyolog, Hamburg, Almanya) :

“Hukuksuzca 3000 Kürt siyasetçi ve aktivistini KCK davası adı altında tutuklayan Türkiye devleti, yeni bir antidemokratik adım ile Kürt vekillerine karşı iktidarını güçlendirme girişimi için hukuk ve demokraside uzak tüm adımları atıyor. Avrupa Birliği içerisinde bulunan hükümetler ise hala, çatışma politikasından sorumlu AKP’yi Ortadoğu ılımlı islamı geliştirmek için model rolü vererek ödüllendiriyor. Dolayısıyla bu hükümetler jeostratejik ve ekonomik sebeplerden ütürü Türkiye’nin insanhakları konusundaki sürekli ve acımasızihlallerinde ortak sorumluluk taşıyorlar.“

Britta Eder (Avukat, Hamburg) :

“Bir kez daha görüyoruz ki Kürt sorunun çözülebilmesi için geliştirilecek bir barış sürecinde tüm taraflar demokratik ve insanhakları prensiplerin bağlı kalmaları için eşit koşullar yaratılmaladır. Fakat Türkiye devleti tarafında bu antidemokratik yollar ile eşit koşullar ortadan kaldırılınca Avrupa Hüketleri sessiz kaldıkları gibi Avrupa’daki legal Kürt örgütlülüğünü de kriminalize ederek destek sunuyorlar.”

Hatip Dicle ile dayanışma Komitesi, Türkiye’de Hatip Dicle ve diğer tutuklu milletvekilliğin Parlemento’ya girmelerine kadar sürdürülmek istenen dayanışa açıklamasına imza koymak isteyenlerin, isim, meslek, unvan ve yer gibi bilgileri solidarity.dicle@googlemail.com adresine göndermelerini talep ediyor.

Çağrının yayınlandığı ve tüm imzacıların okunabileceği Blog’a ulaşmak isteyenler için ise şu adres veriliyor: http://www.solidarity-dicle.blogspot.com/

ANF NEWS AGENCY

© 2011 Ajansa Nûçeyan a Firatê

Dicle için aydınlar ve sanatçılardan 500 imza

Haziran 29, 2011   18:46

Dicle için aydınlar ve sanatçılardan 500 imza

ANF
18:01 / 29 Haziran 2011
İSTANBUL - Aralarında Prof. Dr. İbrahim Kabaoğlu, Prof. Dr. Baskın Oran, Prof. Dr. Taner Timur, Prof. Dr. Ferhat Kentel, Prof. Dr. Mesut Yeğen ve Doç. Dr. Nuray Mert’in de olduğu 500’ü aşkın akademisyen, gazete, yazar ve sanatçı YSK tarafından Hatip Dicle’nin vekilliğinin düşürülmesi ve seçilmiş vekillerin halen cezaevinde tutulmasına karşı imza verdiler.

500’ ü aşkın akademisyen, gazeteci, yazar ve sanatçı Hatip Dicle’ nin YSK tarafından milletvekilliğinin düşürülmesine ve seçilmiş vekillerin hala cezaevinde tutulmasına karşı imza verdiler. Toplanan imzalar 30 Haziran Perşembe günü saat 12:00' de İstanbul Galatasaray’daki Cezayir Restaurant’ ta düzenlenecek basın toplantısıyla kamuoyuna duyurulacak.

İmza verenler arasında Prof. Dr. İbrahim Kabaoğlu, Prof. Dr. Baskın Oran, Prof. Dr. Taner Timur, Prof. Dr. Ferhat Kentel, Prof. Dr. Mesut Yeğen, Doç. Dr. Nuray Mert, Doç. Dr. Maya Arakon, Ahmet Ümit, Balçiçek İlter, Tanıl Bora, Osman Kavala, İsmail Beşikçi, Jülide Kural, Derya Alabora, Aydın Çubukçu, Yeşim Ustaoğlu ve İbrahim Betil’ de bulunuyor.

İmzacılar, “78 bin oy alarak seçilen Hatip Dicle'nin YSK müdahalesi ile milletvekilliğinin düşürülmesi ve seçilmiş milletvekillerinin cezaevinde tutulmaya devam edilmesi, Türkiye'de barış sürecini baltalamakta aynı zamanda Meclis' in halkı gerçekten temsil etme işlevini ortadan kaldırmaktadır. Biz aşağıda imzası bulunanlar; halkın iradesine yönelik bu tutuma hemen son verilerek Hatip Dicle'nin milletvekilliğinin iadesini ve seçilmiş vekillerin serbest bırakılmasını talep ediyoruz” dedi.

ANF NEWS AGENCBu haber ANF'den alınmıştır.

© 2011 Ajansa Nûçeyan a Firatê

15 Haziran 2011

NEDEN ÖFKELENMELİYİZ 2 (POLİTİK GEREKÇELER)

Eğer devletin bugünkü koşullarda varlık gerekçelerini anlayamıyorsak Marx’ın işaret edip gösterdiği yere bakmamız gerekir. Türkiye’nin ekonomik dönüşümünü en barbar ulus-devlet biçimiyle tamamlayan bürokratik Türk burjuvazisi, tüm varlık gerekçelerini 19.yüzyıl sonlarında filizlenen batı tandanslı Ermeni ve Rum ticaret burjuvazisini tasfiye etmesine borçludur. Bu, ayrıca incelenmesi gereken başlı başına bir sorun alanı. Bizi bu yazıda daha çok cumhuriyetle birlikte hakimiyetini devlet eliyle geliştiren bürokratik, hantal, yer yer komprador, zaman zaman oligarşik nitelikler gösteren Türk sermayesinin şekillendirdiği devlet ve onun terörü ilgilendiriyor. Son on yıla kadar asker-yargı- bürokrasiyle devlet üzerindeki otoritesini paylaşan Türk hakim sınıflarının hegemonya kültürü, Avrupalı çağdaşlarının yüzyılın başından ortasına kadar modern devletler araçlığıyla sürdürdükleri faşizmin değişik biçimlerinden biridir. Son on yılda da bu gerçeklik değişmemiştir. Avrupalı sermaye belki de bir daha komünist heyulanın sokaklarında gezinmesinin riskli olacaklarını bildiği için sosyalizmin eşitlikçi talepleri karşısında sürekli demokratikleşmeyi esas aldı. Bu kadar basit indirgemelerle anlaşılacak bir olgu olmamasına rağmen aklımızda bulunması elzemdir.
    Son yüzyıldır cumhuriyet devleti bize okullar, camiler, alışveriş merkezleri, basın, kitle gösterim araçları ve gelenekler aracılığıyla sürekli “devlet dışı odaklardan” nefret etmemizi öğretti. En çok devletin ordusunu, sermayesini, polisini, camisini, okulunu, bayrağını, marşını sevmemizi hem öğretti hem de zorla sevdirmeye çalıştı. En çok kişiliğimizin dışında tutmamız gereken unsurları bizim kişilik(-siz)imiz haline getirdi. Kürdü Türkleştirdi, Ermeni’yi yaşamamış saydı, Rum’u tüm sorunlarımızın biricik nedeni olarak belletti,  Alevi’nin tüm varlık biçimlerini ölümcül, utanılacak günah olarak içselleştirdi. Bu devlete hakim olan asıl unsurların başında gelen sermayenin özel ve bürokratik olanı da bu nefret ve sevgilerimiz üzerinden kendi varlığını simgeleyen ideolojisini, politikasını, eğitim felsefesini, ekonomisini inşa ederek bize kan kusturdu yüzyıldır. Sermaye devleti, son on yıldır hantallaşan sahiplerinin yerine daha dinç, daha dinamik ama en az öncekiler  kadar zalim, en az onlar kadar kişiliksizleştiren Anadolu Kaplanlarının hakimiyetine geçiyor.  Daha dinamik olmasının temelinde deşifre olmuş, iş yapamaz duruma gelmiş devlet destekli çetelerinin hantallığı gelir. Şimdi bir iç hesaplaşmayla ama kendiliğinden gelişen bir süreçle yeni zor aygıtını inşa ediyorlar. Tam da bu geçiş sürecinde biz yeni devletin gücünü en kahredici şekilde hissediyoruz. Kürt olarak, öğrenci olarak, yazar çizer olarak, emekçi Türk olarak, muhalif aydın olarak… O halde öfkemizin yöneleceği odak devletin kendisi olmalıdır, onun ideolojisi, onun politik aurası, onun eğitim felsefesi, çeteci rejimi olmalıdır. Bir unsuruna karşı eksik öfkelenirsek diğer unsuruyla bizi kuşatmaya çalışır. Milliyetçi dozu daima canlı tutarak serseri mayınlarla bizi yıldırmak istiyor.
   Bir sınıfın gücü, bu sınıfın örgütlerinde birleşen üyelerinin gücünden gelir. Örgütlenme klasik solun bürokratik apartman odaları kiralayarak buradan parti, dernek, vakıf, STK gibi kuruluşlarda bir araya gelmek değildir. Bunlar artık bireyin yükü olmuştur. Örgütlenme, herhangi bir sorun karşısından sokağa çıkmaktır, meydanları işgal etmektir, yasa yapıcıları emek, insan, doğa, halklar karşısında insafa zorlamaktır. Bunun bin bir aracı vardır. Bu araçlara daha sonra değineceğim.
  Çok istenen Kürt ve Türk barışını bize fazla görenlere öfke!
Boyun eğdirene, uslandırmak isteyene, sahip olana karşı öfke!
Baskı kafeslerinden sakınıp geleceği ortak kurmak için öfke!

self determinasyon,öz yönetim

20. Yüzyılda uluslararası hukukun en önemli kavramlarından birisi haline gelen selfdeterminasyon, dünya toplumunda yeni bir yapılanma ve tanımlama süreci başlatmıştır. Kavram, günümüz dünyasının siyasi haritasının belirlenişi ve bundan sonra geçirmesi muhtemel değişikliklere ilişkin olarak sıkça söz konusu olmaktadır. Önceleri siyasi bir ilke olduğu düşünülen self-determinasyon kavramı hem BM 1966 İkiz Sözleşmeleri, hem BM Genel Kurul Kararları hem de uluslararası hukukun diğer aktörlerinin kararlarıyla hukuki bir hak haline dönüşmüştür. İlk ifade edilmeye başlandığı dönemlerde sadece sömürge yönetimi altındaki halklara tanınması öngörülürken Yüzyılın sonlarında Sovyetler Birliğindeki federe cumhuriyetlerin de selfdeterminasyon hakkından yararlanarak ayrıldıkları görülmüştür

öz yönetimin gerekçesi

Self-determinasyon fikrinin gelişmesine 20. yüzyılda bir taraftan Sovyetler Birliği’nin kurucusu olan Vlademir I. Lenin, diğer taraftan Birleşik Devletlerin Birinci Dünya Savaşı sırasında başkanı olan Woodrow Wilson katkıda bulunmuştur. Lenin eserlerinde “ulusların Self-determinasyon hakkı” kavramınıortaya koymuş, bir ülkenin veya yerin ilhakının “bir ulusun Self-determinasyon hakkının ihlali” olacağını belirtmiştir. Bunun yanında Lenin, self determinasyonun ayrılmayı da kapsamakta olduğunu belirtmiştir. Hatta ilkenin uygulanma yöntemlerinden birincisi bu yoldu.Wilson ise arasında “Selfdeterminasyon” kelimesi tam olarak geçmese de altı tanesi Self-determinasyon ile ilgili 14 ilke ilan etmiştir. Konuşmalarında savaştan yenik çıkan milletlerin, küçük milletlerin ve sömürge altındaki halkların da kaderini tayin hakkı olduğunu ifade ederek, bundan böyle uluslararası sistemin güç dengesine değil, etnik kaderini tayin ilkesine dayandırılması gerektiğini vurgulamıştır.

Pages

öz yönetimin tarihi

Kavramın ilk kullanımı 1581 yılında Hollanda’nın İspanyol krallarının kendilerine karşı zulüm yaptıkları gerekçesiyle İspanya’dan bağımsızlığını ilan etmesiyle olmuşsa da 18. yüzyılın ikinci yarısına yani 1776 tarihli Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi ve 1789 tarihli Fransız İnsan ve Vatandaşlık Hakları Beyannamesine kadar bir gelişme gösterememiştir. 1776 tarihli Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi ile Amerikan halkı dış bir yönetim, yani İngiltere tarafından idare edilmeye razı olmayacağını bildirmişlerdir. Bunun sonucu olarak ulusal self-determinasyon talebiyle ortaya çıkan ilk sömürge halkı olmuşlardır.